Zorgverzekering en buitenlanders
Alle landen binnen de Europese Unie zijn overeengekomen dat er ondanks de verschillen in de sociale zekerheid tussen de EU landen, het voor de mensen die binnen de EU wonen niet moeilijk moet zijn zichzelf goed te verzekeren. Wanneer een Nederlander naar Duitsland verhuist en daar gaat werken, kan deze verzekeringsplichtige in Duitsland worden en daar de benodigde zorg krijgen.
Deze afspraak geldt nu voor 30 landen over de wereld, de lidstaten van de Europese Unie en EER landen. Dat wil zeggen België, Polen, Slovenië, Nederland, Tsjechië, Zweden, Italië, Griekenland, Oostenrijk, Finland, Litouwen, Liechtenstein, Frankrijk, Duitsland, Noorwegen, Bulgarije, Portugal, IJsland, Slowakije, Luxemburg, Cyprus, Hongarije, Roemenië, Verenigd Koninkrijk, Letland, Ierland, Spanje, Estland, Denemarken, Malta en Zwitserland.
Wanneer een Nederlander bijvoorbeeld naar Zuid-Frankrijk verhuist na pensionering, ontvangt deze persoon AOW en pensioen wat opgebouwd is in Nederland. Over deze inkomsten moet de persoon in Nederland de desbetreffende belasting en sociale premies betalen. In Frankrijk wordt wel de desbetreffende zorg verleent en de kosten voor deze zorg worden in Nederland verrekend waar de persoon op dat moment nog steeds verzekerd is.
Wanneer de persoon echter zou gaan werken in Frankrijk of daar een uitkering zou krijgen, dan zou deze persoon gewoon verzekeringsplichtige in Frankrijk worden en daar dan ook voor de zorg moeten betalen. Zoals gezegd bestaan er sociale zekerheid overeenkomsten met andere landen, hiernaast zijn er ook bilaterale verdragen met andere landen. Dit zijn verdragen die met de sociale zekerheid te maken hebben. Nederland heeft dit verdrag gesloten met de Kaapverdische Eilanden, Bosnië-Herzegovina, Kroatië, Tunesië, Macedonië, Servië, Montenegro en Turkije.
Wanneer er gezinsleden meegaan, dan vallen die ook onder de overeenkomsten binnen de verdragen. Zij krijgen ook zorg in het nieuwe woonland, de kosten hiervoor kunnen wederom worden verrekend met het land waar de personen op dat moment nog officieel verzekerd zijn. Hierbij moeten de gezinsleden wel een financiële band hebben met het land waar ze nog verzekerd zijn, dit kan bijvoorbeeld loon, een uitkering of een pensioen zijn. Een voorbeeld is wanneer een man en vrouw in Duitsland wonen en de man in Nederland werkt. De vrouw heeft recht op sociale zekerheid in Duitsland, maar de man in Nederland. Dit betekent dat de vrouw toch een indirecte financiële band met Nederland heeft. Duitsland kan dus de zorgkosten eventueel declareren bij de zorgverzekeraar in Nederland. De leeftijdsgrens waarin men als een kind gezien kan worden verschilt overigens per land. In Nederland is een kind een kind tot 27 jaar, maar moet dan wel verzorging van de ouders krijgen (afhankelijk van de ouders zijn). In bijvoorbeeld Turkije is de leeftijdsgrens maar liefst 32 jaar.
